Na jednym z okolicznych dopływów Bugu, rzeczce Ugoszcz, klub survivalu WOK-u „Hutnik" zorganizował kolejny spływ.

Zazwyczaj w maju poziom wody jest już tak niski, że Ugoszczą nie da się długo płynąć. Jest to możliwe tylko na dolnym odcinku i to też z wieloma ograniczeniami. Wokół, niejednokrotnie przez całą szerokość strugi, rośnie gęsta i wysoka trawa, wszędobylska osoka i grążele. Co zakręt w poprzek leży zwalony pień drzewa, a miejscami jest tak płytko, że nawet kajakami ledwo da się przepłynąć, wiosłowanie jest tu bardzo trudne. Dlatego zwykle spływy Ugoszczą organizowane są albo późną jesienią albo wczesną wiosną. Jednak w tym roku natura wody nie poskąpiła, przeciwnie jest jej aż w nadmiarze. Jedną z nielicznych pozytywnych tego konsekwencji jest to, że można pływać kajakami po szlakach wodnych najczęściej niedostępnych a do takich należy Ugoszcz.

Na spływ wybrałem krótszy, ale za to bardziej atrakcyjny dolny odcinek rzeczki liczący tylko ok. 5 km. Rozpoczęliśmy od mostku za miejscowością Brzuza. Zazwyczaj w tym miejscu trzeba przenosić kajaki. Nie tym razem. Żywioł i tu dał znać o sobie - mała, niepozorna rzeczka w czasie wczesnowiosennych przyborów musiała tak mocno wezbrać, że naporu niesionych przez nią ton wody masywny, betonowy mostek nie wytrzymał...

Woda wprawdzie była wysoka, ale pogoda przepiękna - ciepło i słonecznie. Trasa prowadziła pomiędzy zielonymi, falującymi trawami, które majestatycznie rozchylały się i ustępowały przed dziobami kajaków. Po pokonaniu odcinków, na których rzeczka silnie meandrowała, kilka razy wypływaliśmy na pozalewane łąki. Tam, na horyzoncie co raz bielały stada łabędzi. Dookoła kwitły gęsto rumianki, jaskry, polne goździki tworząc różnobarwne „ruchome" dywany. W miejscach, w których spodziewałem się największych trudności, tym razem nie trzeba było się przeciskać pod zwalonymi drzewami.

Wysoka woda utworzyła „obwodnice", którymi bez najmniejszego problemu można było omijać przeszkody na nurcie, bez ryzyka ugrzęźnięcia na mieliźnie. Wokół rozchodził się zapach kwitnących, nadrzecznych krzewów. Co raz mijaliśmy prawdziwe „stada" bocianów. Leniwie przechadzały się po mokradłach. Odlatywały w ostatniej chwili, gdy wydawało się, że za chwilę sięgniemy je wiosłem. Wszystko to razem tworzyło niezapomniany, wiosenny nastrój, na który każdy czekał mając już dosyć chmur i deszczu. Urok trasy i humory uczestników spływu zakłócała tylko świadomość, że gdzieś indziej w Polsce wysoki poziom wody stał się przyczyną wielu dramatów - zalane zostały liczne miejscowości i wioski, ewakuowano ludzi...

Nasze myśli i rozmowy często do tego powracały. Po dotarciu do starorzecza Bugu w okolicach miejscowości Wy-włoka przenieśliśmy kajaki przez groblę i po krótkiej przerwie śniadaniowej kontynuowaliśmy spływ do Szumina. Tam, po przebyciu ok. 12 km zakończyliśmy spływ. Wprawdzie planowałem wstępnie płynąć dalej Bugiem do samego Kamieńczyka, ale większość miała już dość. Na dodatek nadciągnęły ciemne chmury, a z oddali niosły się groźne pomruki burzy. Cała dziesiątka uczestników szybko uporała się z załadunkiem kajaków, przebraniem się i zapakowaniem do pojazdu. Opaleni wiosennym słońcem, uśmiechnięci, z apetytem zabraliśmy się do wykańczania resztek prowiantu. Podróż upłynęła na dzieleniu wrażeniami z zakończonego spływu i planowaniu kolejnego, który już wkrótce. Zapraszamy!

Andrzej Grajczyk
Oprac. Artur Laskowski